Zonder inzicht, geen uitzicht (Lezersbijdrage)

Om het geweld in de wereld het hoofd te bieden pleit Karen Armstrong, autoriteit van wereldfaam op het gebied van religies, voor diepgaande reflectie. Niet met als doel religies vrij te pleiten van gewelddadigheden, de geschiedenis is nu eenmaal niet ongedaan te maken, maar om oog te krijgen  voor het feit dat geweld niet in enige religie (of ideologie) zit, maar (gelijk het dier) van oudsher in de mens zelf.

Dus in een ieder van ons wereldwijd.Vandaar dat wij allemaal – los van ras, geslacht, leeftijd, nationaliteit, scholing, seksuele geaardheid, levensbeschouwelijke gezindte en/of politieke gezindheid – van nature geïnfecteerd zijn door het onuitroeibare geweldvirus. Zolang het bevoegd gezag dat niet inziet, zal het niet geneigd zijn de politieke consequenties (de doem tot vruchtbare samenwerking) daarvan te accepteren. Dus zullen we elkaar wereldwijd naar het leven blijven staan, zowel letterlijk (op het slagveld) als figuurlijk (in de politieke arena), in plaats dat wij vruchtbaar leren samenwerken.

Begrijpelijkerwijs zal daardoor het ideaal van de zuiver democratische en rechtvaardige mondiale samenleving, waar de Verenigde Naties het symbool van zijn, een illusie blijven. Zonder inzicht nu eenmaal geen uitzicht.

Geschreven door Wouter ter Heide.

Comfort zone (Lezersbijdrage)

De angst die de aanslagen in Parijs hebben veroorzaakt houdt België momenteel in zijn greep. Alleszins begrijpelijk, maar het probleem is alleen dat die angst niet weg te nemen is met oorlogsverklaringen of het opschroeven van veiligheidsniveaus, omdat terreur niet alleen ons persoonlijk bedreigt, maar bovenal een bedreiging is voor onze totale leefomgeving. Onze comfort zone die anno 2015 onze hele aardbol omsluit, maar niet als zodanig functioneert, getuige de constante terreurdreiging. Het schoolvoorbeeld van de niet te winnen strijd om de macht.

Maar het niet kunnen(!) functioneren als comfort zone komt niet alleen daardoor, maar ook door een andere vorm van terreur. Te weten de terreur waar ons milieu dagelijks zwaar onder gebukt gaat, in de vorm van ontbossing, overbevissing, verwoestijning, vervuiling en dergelijke.

Gelukkig staat de aanpak van deze milieuterreur centraal bij de komende VN-klimaattop in Parijs. Maar helaas is nu al te voorzien dat de uitslag daarvan niet gunstig zal uitpakken voor onze comfort zone. Daarvoor zal het tweekoppige mondiale terreurmonster, dat voor al wat leeft een bedreiging is, in zijn geheel op de VN-snijtafel gelegd moeten worden. En dat is mogelijk via de ombouw van onze volkerenorganisatie van een organisatie van regeringen die primair het nationaal of eigenbelang voorstaan, tot een mondiaal beleidsorgaan met bovennationale bevoegdheden, dat primair staat voor het mondiaal of algemeen belang: “Het behoud van onze veilige Comfort Zone, die definitief verloren dreigt te gaan door de tweeledige terreurdreiging”.

Geschreven door Wouter ter Heide.

Vaticaan cruciaal voor hervorming VN (Lezersbijdrage)

In zijn recente encycliek over de ecologie, Laudato Si’, noemt paus Franciscus de ecologische crisis het directe gevolg van het antropomorfe wereldbeeld van de moderne mens. Daarbij doelt hij op onze onze hebzuchtige omgang met de natuur, waar wij pretenderen boven te staan dankzij onze fabelachtige wetenschappelijke kennis. Daardoor wordt de natuur steeds meer ervaren als iets dat buiten ons staat, waardoor wij ons er steeds minder verantwoordelijk voor voelen en voor andere belangen kiezen dan het algemeen belang.

Dat verheven antropomorfe wereldbeeld ligt echter niet alleen ten grondslag aan de ecologische crisis, maar aan alle crises waar de wereld momenteel onder gebukt gaat. Met elkaar zorgen zij ervoor dat ‘het leven’ op onze planeet, dat veel omvattender is dan dat van de mens, momenteel in een existentiële crisis verkeert. Daardoor staat momenteel de leefbaarheid van onze planeet op het spel. Dit impliceert dat in het belang van het algemeen het heersende antropomorfe wereldbeeld doorbroken dient te worden, ten gunste van een wereldbeeld dat ten goede komt aan “al” wat groeit en bloeit.

Daarvoor leent zich de gedachte van onze aarde als een constant in beweging zijnd levend (oer-)organisme, waarin alles met alles te maken heeft, zowel letterlijk als figuurlijk. Een organische giga-eenheid waar de mens niet boven staat, als ware hij de schepper ervan, maar een onlosmakelijk deeltje van is, met alle beleidsmatige consequenties van dien.

Vandaar dat het waarmaken van dat organische wereldbeeld een dito wereldbeleid vereist. Uiteraard zal daarvoor het huidige beleid – gestoeld op plaats- en tijdgebonden ideologische en economische belangen, i.p.v. universeel organische – met vereende krachten door ons, als mensheid, op de schop genomen moeten worden. De mondiale organisatie die zich daar bij uitstek voor leent is de VN. Alleen zal onze volkerenorganisatie daarvoor wel eerst fundamenteel gereorganiseerd moeten worden van een organisatie van regeringen, die primair het nationaal of eigenbelang voorstaan, tot een mondiaal beleidsorgaan met bovennationale bevoegdheden, dat primair staat voor het mondiaal of algemeen belang: “De leefbaarheid van onze aarde”. De bron van al het leven.

Voor die broodnodige reorganisatie van de VN biedt het artikel 109 van het Handvest alle mogelijkheid. De moeilijkheid is alleen de effectuering daarvan, want daarvoor is gericht lobbywerk in het VN-gebouw noodzakelijk. Van gewone VN-leden, zoals de Nederlandse regering, is niet te verwachten dat zij brood zien in dat visionaire werk. Wereldwijd zien nationale regeringen immers enkel brood in snelle cosmetische beleidsveranderingen, waar periodieke verkiezingen model voor staan! Daardoor viert op regeringsniveau het moedeloos makende korte-termijn-denken alom hoogtij.

Om een einde te maken aan deze uitzichtloze dagelijkse realiteit, zie ik hier voor het Vaticaan een uitgelezen taak weggelegd. Als permanent waarnemend lid van de VN,  met het vizier gericht op een nieuwe wereld en aarde, lijkt mij tenminste het lobbyen in de VN-gangen voor een rigoureuze reorganisatie van de VN, een kolfje naar de hand van pausdom onder Franciscus. Dat hem dat ideële lobbywerk niet in dank zal worden afgenomen door de gevestigde orde, spreekt voor zich. Maar dat zal hem wel beschouwd een zorg zijn. Het dienen van de gevestigde orde is voor hem immers geen prioriteit!

Geschreven door Wouter ter Heide.

Democratie in optima forma (Lezersbijdrage)

De inspraakavond over de opvang van vluchtelingen in Steenbergen was volgens organisator Sander Booij een staaltje ‘democratie in optima forma’.

Met die kwalificatie doet hij de waarheid geweld aan, ervan uitgaande dat in die hoogste samenlevingsvorm gezamenlijke problemen (zoals de opvang van vluchtelingen) in alle redelijkheid gezamenlijk worden opgelost. Die noodzakelijke redelijkheid was woensdagavond ver te zoeken in sporthal ’t Cromwiel. Alleszins begrijpelijk overigens, omdat daar niet de rede maar de angst regeerde, met alle daarbij horende uitingen (schreeuwen) van dien. Hoezo democratie in optima forma meneer Booij? De gemankeerde democratie die Wilders voor ogen staat, zult u bedoelen.

Geschreven door Wouter ter Heide.

Vluchtelingenopvang, een kwestie van medemenselijkheid (Lezersbijdrage)

Vluchtelingen opvangen is primair níet ‘een kwestie van beschaving’, zoals premier Rutte stelt, maar een kwestie van medemenselijkheid. En dát is veel omvattender, want niet gebonden aan plaats en tijd. Voor het tonen van medemenselijkheid leent zich bij uitstek de ‘bed, bad en brood’ regeling. Daaruit spreekt immers het besef dat vluchtelingen geen vijanden zijn, maar mensen in nood! Mensen die als medemens op onze hulp mogen rekenen, moreel gesproken. Juridisch gesproken zijn aan die hulp geen grenzen te stellen, economisch noch politiek, als gevolg van de alom onderschreven rechten van de mens. Vandaar dat ieder mens, waar ook ter wereld, een beroep kan doen op die rechten. Aan die ideële juridische grenzeloosheid wordt dagelijks echter paal en perk gesteld door de politiek, waardoor er feitelijk van ‘rechtsstaat’ – in de ware zin van het woord – niet gesproken kan worden.

Een onverteerbare realiteit die onze politici echter niet kwalijk te nemen is, omdat zij inherent is aan ons politieke systeem. Sinds jaar en dag gaat dat immers uit van ideologische en economische belangen, die de rechten van de mens (het algemeen belang) constant overrulen! En dit zal doorgaan zolang het systeem niet in alle openheid ter discussie wordt gesteld ten behoeve van het algemeen belang, de verwerkelijking van de mensenrechten. Of liever gezegd, zolang de smaakmakende vertegenwoordigers van het systeem niet massaal tot de (mensenrechten-)orde worden geroepen. Om dat te bewerkstelligen schieten verkiezingen fundamenteel tekort, omdat die nu eenmaal onderdeel zijn van het falende systeem. Vandaar dat verkiezingen nooit iets oplossen.

Maar daarom niet getreurd, want de oplossing bestaat wel degelijk. Alleen zullen we daarvoor een beroep moeten doen op de onafhankelijke media. Voor hen is een cruciale rol weggelegd bij het op poten zetten van een brede maatschappelijk discussie over de ware rechtsstaat waarin een ieder – los van ras, geslacht, leeftijd, nationaliteit, levensbeschouwelijke gezindte en/of politieke gezindheid –  recht wordt gedaan.

De alomvattende rechtszekerheid die het logisch gevolg is van een beleid dat uitgaat van het algemeen belang: “De boven partijpolitieke en financieel-economische belangen uitstijgende Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (UVRM)”. Het gemeenschappelijk door alle volkeren en alle naties te bereiken (vredes-)ideaal (preambule UVRM). Begrijpelijkerwijs ligt in het realiseren daarvan de oplossing van de diverse wereldproblemen besloten, met alle consequenties van dien voor het politieke systeem en de dragers daarvan. Diepingrijpende en verstrekkende maatschappelijke consequenties die desondanks voor een ieder draaglijk zijn, omdat in het bijzonder ons nageslacht – toch onze eerste zorg – er de vruchten van plukken zal.

Geschreven door Wouter ter Heide.

Doorbraak VN-impasse, door opheffing Veiligheidsraad (Lezersbijdage)

De machteloosheid van de VN om de wereldproblemen adequaat aan te pakken, is niet het gevolg van onwil van de 193 VN-leden, maar van het dictatoriale vetorecht waar de vijf permanente leden van de Veiligheidsraad over beschikken. Vandaar dat in de opheffing van de Veiligheidsraad, met de gelijktijdige overheveling naar de Algemene Vergadering van zijn primaire verantwoordelijkheid – ‘de handhaving van de internationale vrede en veiligheid’ – , de oplossing van de impasse gezocht moet worden. De oplossing die via een algemene VN-conferentie ter herziening van het Handvest, waartoe artikel 109 uitdrukkelijk de mogelijkheid opent, haar beslag moet kunnen krijgen.

Het behoeft geen betoog dat onze regering in die oplossing geen enkel heil ziet, dus dat opheffing van de Veiligheidsraad ter verwerkelijking van een adequaat VN-beleid, bij Rutte-II geen vruchtbare voedingsbodem vindt. Integendeel, het grote vertrouwen in de Veiligheidsraad voor het mondiale doen en laten staat in het Torentje simpelweg niet ter discussie. Het lobbyen van Nederland – bij monde van minister Koenders – voor een tijdelijke zetel in de Veiligheidsraad, en de speech van koning Willem Alexander –  geregisseerd door premier Rutte – met eenzelfde strekking in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, getuigt daar immers zonneklaar van!

Geschreven door Wouter ter Heide.

CERD diskwalificeert zichzelf (Lezersbijdrage)

Met haar felle kritiek op de Nederlandse Zwarte Piet traditie diskwalificeert het internationale antiracisme-comité CERD in feite zichzelf, politiek gesproken.

Het schenden van mensenrechten is nu eenmaal altijd het gevolg van beleid, dus van politiek. En daar staan Sinterklaas en Zwarte Piet ver boven, omdat zij simpelweg geen politici zijn die elkaar dagelijks te vuur en te zwaard bestrijden, maar kindervrienden die het beste met ons veelkleurige kroost (het algemeen belang) voor hebben. Een bewonderenswaardige geestelijke gesteldheid waar zij helaas maar één avond per jaar van ‘mogen/kunnen’ getuigen in Nederland. Welk weldenkend mens kan daar nu in vredesnaam op tegen zijn?

Geschreven door Wouter ter Heide.