Café Weltschmerz Interviews – 01-09-16 t/m 31-09-16 (video)

Verdwaald in protocollen fetisjisme; Cox Bosma met Paul Frissen.

De grote schoonheid van de markt is dat die verspillend is en daardoor efficiënt.

Paul Frissen is hoogleraar Bestuurskunde aan de School voor Politiek en Bestuur van de Universiteit van Tilburg (UvT). Hij is ook Decaan van de Nederlandse School voor Openbaar Bestuur (NSOB) en lid van het adviesorgaan Raad voor Maatschappelijke Ontwikkeling (RMO).

Hij promoveerde in 1989 cum laude op het proefschrift Bureaucratische cultuur en informatisering. Dit proefschrift leverde hem de Samsom H.D. Tjeenk Willink prijs 1985-1989 en de G.A. van Poeljeprijs 1989 van de Vereniging voor Bestuurskunde op.

Frissen houdt zich bezig met analyses van de moderne staat versus de postmoderne netwerksamenleving en de plaats die moderne informatietechnologie, en met name internet, daarin inneemt. Daarin neemt hij afscheid van de verouderde beschouwing van de staat als centraal sturend orgaan. Hij uit zich sceptisch over de resultaten van overheidsbemoeienis vooral ook de toenemende overheidsbemoeienis tot achter de voordeur.

In zijn boek “De staat van verschil” bekritiseert hij het gecentraliseerde gelijkheidsdenken waarop de moderne staat zich baseert ten koste van een effectiever denken over de decentraal heersende macht van het verschil. Dit zou betere uitgangspunten creëren voor het reorganiseren van de verzorgingsstaat. In dit boek formuleert Frissen kritiek op het verlangen naar transparantie.

Dit gesprek met Cox Bosma is onderdeel van de serie “Leiderschap”.

Naamloos.jpg

Amsterdam fraudeert 4 miljard; Arno Wellens met Leo Verhoef.

Drs. L.W.Verhoef (1947), Registeraccountant, was tot aan 1995 werkzaam als accountant, achtereenvolgens bij Van Dien+Co (opgegaan in PricewaterhouseCoopers) en vanaf 1989 bij VB Accountants (opgegaan in Deloitte), het vroegere Verificatiebureau der Nederlandse Gemeenten. Leo Verhoef heeft als accountant, maar ook als bestuurder van verschillende organisaties, grote ervaring opgedaan zowel bij het bedrijfsleven alsook bij overheid en non-profitorganisaties.
http://www.leoverhoef.nl/

Boekhoudfraude komt niet alleen voor in het bedrijfsleven. Boekhoudfraude komt ook voor bij nagenoeg alle gemeenten en provincies. Onderzoek van de jaarrekeningen van inmiddels alle gemeenten en provincies leert dat de omvang Nederland-breed vele miljarden euro’s bedraagt. Gemeenteraden en burgers worden met boekhoudfraude totaal op het verkeerde been gezet. Met instemming van accountants. Amsterdam spant de kroon; hier gaat het inmiddels om circa 4,0 miljard euro (periode 1998-2015). De slachtoffers zijn de belastingbetalers.

Met de verzwegen miljoenen had met groot gemak hier en daar de OZB geheel overgeslagen kunnen worden. Bijvoorbeeld in Amsterdam: daar betaalden de inwoners (ten minste) vanaf 1998 geheel onnodig Onroerendezaakbelasting; met boekhoudfraude werd dat gemaskeerd. In ieder geval waren de verhogingen van de lokale lasten in veel gemeenten overbodig.
In de recente afgelopen jaren komt ook het omgekeerde veelvuldig voor: diverse gemeenten verzwijgen grote verliezen, m.n. bij (te ambitieuze?, te weinig doordachte?) grond- en bouwprojecten. Bijvoorbeeld: Rotterdam verzweeg circa 1,1 miljard euro (periode 2007-2014), Den Haag verzweeg ruim 530 miljoen euro (periode 2008-2014), Utrecht verzweeg 490 miljoen euro (periode 2008-2014), Eindhoven verzweeg circa 330 miljoen euro (periode 2006-2014). “Griekse jaarrekeningen” bij Nederlandse gemeenten en provincies!

Justitie legt de aangiften van boekhoudfraude gewoon naast zich neer. Het Gerechtshof (Amsterdam) zegt simpelweg: “Belastingbetalers, uw aangiften van boekhoudfraude doen we niets mee, niet zeuren, gewoon uw belasting betalen, u heeft geen recht op correcte informatie over wat er met uw belastinggeld gebeurt!”


Naamloos.jpg

Over leiderschapsmodellen; Cox Bosma met Fons Trompenaars

“Er is een groot probleem om cultuurverschillen in leiderschapsmodellen om te zetten en hoe verbindt je die verschillen binnen je organisatie?

Fons Trompenaars is adviseur, trainer, motivatiespreker en auteur van vele boeken (waaronder Riding the waves of culture) op het gebied van cultuur en ondernemingen. Hij werd beroemd met een cultuurmodel dat zeven dimensies onderscheidt. Dit cultuur management model heeft hij met Charles Hampden-Turner ontwikkeld.

Trompenaars studeerde economie aan de Vrije Universiteit van Amsterdam. Hij promoveerde later aan de Wharton School van de Universiteit van Pennsylvania op een proefschrift over verschillen in opvattingen over organisatiestructuur in verschillende culturen.Hij begon zijn loopbaan toen hij in 1981 in dienst trad bij Shell Rotterdam en ging werken bij de afdeling personeelszaken. Vanaf 1985 werkte hij op het gebied van functiewaardering en managementontwikkeling bij Shell Research Laboratories in Amsterdam. In 1989 stichtte hij het Centre for International Business Studies, een advies- en trainingsorganisatie op het gebied van internationaal management. Sinds 1998 werkt de organisatie onder de naam Trompenaars Hampden-Turner. Frans Trompenaars heeft als adviseur gewerkt voor o.a. Shell, BP, ICI, Philips, Heineken, TRW, Mars, Motorola, General Motors, Nike, Cable and Wireless, CSM en Merrill Lynch.

Enkele uitspraken:
“Organisaties hebben het maatschappelijk belang uit het oog verloren.”
“Voor multiculturaliteit hebben we geen modellen.”
“De schijnbare paradox is de essentie van het leidinggeven.”
“Leiderschap is, het maken van een keuze of iets een probleem is of een dilemma. Als het een probleem is gooi je er geld en tijd tegenaan om het op te lossen. Is het een dilemma of een schijnbare paradox dan los je het met geld niet op. Dan moet de innerlijke mens effectief om weten te gaan met de tegenstrijdigheden.”
Cultuur is de wijze waarop wij dilemma’s aangaan, terwijl de dilemma’s zelf boven de cultuur staan.””

Naamloos.jpg

“De eigenzinnige stem van deze wereld”; Rob Scholte met Hans de Booij.

De Booij studeerde kleinkunst in Antwerpen en werd daarna theatertechnicus voor onder andere Boudewijn de Groot.

In het begin van de jaren tachtig vormde hij met Alain Mazijn de cabaretgroep Circus Stupido. Ze brachten een single uit (“We gaan” en “Alles is al gezegd”), geproduceerd door Bram Vermeulen. De groep “Golden Delicious” verzorgde de begeleiding.

Muziekuitgever Hans Kusters stelde hem in 1983 in staat zijn eerste album op te nemen. Dit album (Hans de Booij) was zowel in België als in Nederland een succes en leverde de hitsingles “Een vrouw zoals jij”, “Annabel” en “Thuis ben” op. Voor deze successen moest De Booij’s eigenzinnigheid wel een beetje worden bijgestuurd.

In de serie “Vrienden” praat Rob Scholte met De Booij over zijn leven en carrière.

Naamloos.jpg

Lakeman eist 8 miljard van de banken; Arno Wellens met Pieter Lakeman.

Banken verkochten het afgelopen decennium voor zo’n € 10 miljard aan renteswaps aan MKB’ers waar de bloementelers, bronbemalers en banketbakkers feitelijk niets aan hadden. Het betrof een product met een hogere marge (en dus bonus) voor de ‘adviseur’ van de bank, waarbij de ondernemer meer risico liep om een ander risico af te dekken dat niet bestaat. De banken bekenden schuld en gaven ‘uit coulance’ € 2 miljard terug aan de klant. Pieter Lakeman gaat achter het verschil aan. Immers, wie schikt, bekent in ieder geval gedeeltelijk schuld.

Naamloos.jpg

Over de rol van bioscoopexploitanten; Ate de Jong met Ron Sterk.

Een band tussen de filmmakers en exploitanten is er niet.

Ron Sterk is algemeen directeur van JT Bioscopen. Gedurende 6 jaar was hij directeur van de Nederlandse Vereniging van Bioscoopexploitanten (NVB). In die periode werkte Sterk onder meer aan de digitalisering van de Nederlandse bioscopen en filmhuizen middels Cinema Digitaal, het oprichten van het Abraham Tuschinski Fonds en de collectieve waardeoverdracht van het pensioenfonds naar PNO.

Ate de Jong spreekt met Ron Sterk over de band tussen de filmmakers en de exploitanten. Volgens Sterk is er geen band. Er wordt niet of slechts zijdelings met elkaar gesproken.

Sterk vertelt uitgebreid over de digitalisering in de bioscoop industrie. Vroeger was men gebonden aan de fysieke beperkingen van de 35 mm film, nu kan men met de it-infrastructuur veel flexibeler programmeren en op basis van de capaciteit van de zalen ook tussentijds wisselen. Dagelijks worden, met een wiskundig programma de resultaten geanalyseerd en voorspellingen gemaakt. Er worden verwachtingen en vergelijkingen ingebracht en afgezet tegen films uit het verleden, zodat het vervalpatroon van een film goed is te voorspellen. Het programma rekent uit wat de bezoekersaantallen zullen zijn en weegt daarbij ook de weersomstandigheden en de Google zoekresultaten mee. Een ‘digitale machine’ die voor 120 zalen, met een grote precisie uitrekent op welke tijdstippen en in welke zalen de juiste film moet worden gestart.

Naamloos.jpg

We zijn allemaal managers geworden; Cox Bosma met Harry Starren.

Een nieuwe serie over leiderschap bij Cafe Weltschmerz. Wat er in de samenleving op alle fronten mis gaat heeft zijn weerslag binnen organisaties. De onbetrouwbaarheid van de overheid en haar instituties heeft grote consequenties voor de productiviteit van Nederland. Om dat in beeld te krijgen maken we een eerste serie om te onderzoeken wat de veranderende ontwikkelingen zijn in het leiderschap, wat de consequenties zijn van de politieke invloed in het openbaarbestuur en welke persoonlijke kenmerken de kwaliteit van het bestuur bepalen.

Cox Bosma, ooit lid van de avantgardistische theatergroep “The Dogtroup”, is bestuurskundige, en gespecialiseerd in de decentrale overheid. Zij praat in dit eerste gesprek met Harry Starren.

Drs. Harry Starren, schrijver en voormalig docent. Hij studeerde geschiedenis aan de Rijksuniversiteit Utrecht en politicologie/bestuurskunde aan de Universiteit van Amsterdam. Starren was gedurende 15 jaar Algemeen directeur van VNO-NCW opleidingscentrum De Baak, marktleider in management- en Leiderschapstrainingen. Sinds zijn vertrek is Starren onder andere voorzitter van de federatie van de Nederlandse creatieve industrie, bestuurslid van De Groene Zaak, lid Raad van Advies New Venture, lid Raad van Toezicht Bureau Jeugdzorg Agglomeratie Amsterdam, lid Raad van Advies Eprom Organisatie Adviseurs en heeft zitting in verschillende vakjury’s.

Naamloos.jpg

Trump is extreem de underdog; Harry van Bommel met Hajo Smit.

Smit (31-12-1966) studeert in 1991 cum laude af als meteoroloog en klimaatdeskundige aan de Wageningen Universiteit. Hij is mede-initiatiefnemer van de website Climategate.nl. Hajo heeft in het kader van de Amerikaanse verkiezingen onderzoek gedaan naar Donald Trump en Bernie Sanders en daar een boek over geschreven. Dit is een vervolg op een eerdere gesprek voor Cafe Weltschmerz met Esther van Fenema.

Harry van Bommel is buitenlandwoordvoerder voor de SP. Hij reisde de afgelopen maanden door Amerika om de dynamische processen rond de verkiezingen 2016 te onderzoeken. Twee critici met liefde voor Amerika.

Een verdiepend vraaggesprek over de Amerikaanse cultuur rond de presidentsverkiezingen, de strijd tussen Clinton en Trump in de context van de geopolitieke perspectieven voor Europa.

Naamloos.jpg

Ton Lankreijer is journalist, auteur en tv-maker. Sinds een jaar is hij nauw betrokken bij cafeweltschmerz als interviewer/presentator. Deze week is hij zelf onderwerp van gesprek. Esther van Fenema voert een intensief gesprek met Lankreijer over zijn nieuwe boek, dat vandaag, 15 september, uitkomt.

Zwartboek Frank: zelfmoord na vechtscheiding.

Het tweede boek over vechtscheiding, twee jaar geleden publiceerde de auteur al Van Oogappel tot Twistappel, in het kader van het 25-jarig bestaan van de Stichting Dwaze Vaders.

Het nieuwe boek van Ton is met recht een zwartboek. Lankreijer legt genadeloos het falen van hulpverlenende instanties vast, na langdurige research.
Jeugdbescherming Amsterdam, afdeling Welzijn gemeente Amsterdam, Omgangshuis Noord-Holland, de advocatuur en het CDA-Tweede Kamerlid Mona Keijzer. Allen worden ze haarscherp doorgelicht door Lankreijer. Het resultaat is ontluisterend.

‘Een leven zonder het liefste meisje van de wereld heeft voor mij geen enkele waarde meer…ik stap eruit’

De laatste regels van Frank (48), vader van dochter Anna (9), voordat hij op 2 april 2015 op het strand van Bloemendaal zelfmoord pleegt. Aanleiding voor dit drama: vechtscheiding. Even daarvoor praat hij nog anderhalf uur met zijn dochter om te vertellen dat papa ‘op reis gaat’.

Journalist en schrijver Ton Lankreijer ontvangt een dag voor Franks wanhoopsdaad de laatste mail van de wanhopige man.

‘Ik geloof niet meer in een goede afloop en wend me tot jou. Een journalist die misschien bereid is om mijn verhaal terzijnertijd naar buiten te brengen. Door jou hoop ik dat de politiek en de onverschillige massa zich bewust worden van de tragedie die zich afspeelt in Nederland’.

Een jaar lang verdiept Lankreijer zich niet alleen in de aanleiding van het familiedrama, een stuk gelopen huwelijk, hij reconstrueert in Zwartboek Frank het complete levensverhaal van Frank.

Zwartboek Frank is niet alleen een actueel boek vanwege familiedrama’s, zoals onlangs nog in Amsterdam. Helaas een terugkerend fenomeen. Het boek legt op zeer confronterende wijze de vinger op vechtscheidingsleed, waar duizenden kinderen dagelijks het slachtoffer van worden.

Een schokkend en uniek boek over een familiedrama

Het Omgangshuis Noord-Holland wordt aangeklaagd voor ‘dood door schuld’ door de ouders van Frank. En de raadsman van Frank acht ook de rechtbank ‘mede-schuldig’ aan Franks zelfmoord door nalatigheid en slordigheid.

‘Hoe drijven twee ex-geliefden elkaar tot wanhoop. Hoe manipuleren ze elkaar. Hoe strijden ze om hun gelijk, over het hoofd van hun eigen kind heen’.

Voor meer informatie: karin.haak@concepts.nl

Naamloos.jpg
Geschiedenis en identiteitsvorming; Tim Bosman en Sid Lukkassen

“Vrijheid van meningsuiting moet absoluut zijn,” stelt Tim Bosman, “want goed burgerschap vereist onbeperkte meningsvorming.” Het alternatief is volgens hem een vorm van tolerantie die in wezen onverdraagzaam is. Daarbij wordt tegelijk de vrijheid van onderwijzers beperkt.

Bosman werd tweede in de wedstrijd ‘beste geschiedenisleraar in Nederland’. Maar hij is niet mild over het onderwijsklimaat in ditzelfde land: het denken in toetsen en examendoelen staat haaks op begeestering en identiteitsverkenning die het vak geschiedenis moet bieden. De Holocaust en het Israël-Palestina conflict krijgen steeds minder aandacht wegens oplopende spanningen in de klas. Bosman onthult dat het geschiedeniscurriculum de PvdA verheerlijkt als de ‘naoorlogse opbouwers van Nederland’, terwijl de PVV wordt gekenschetst als een groep nationalistische afbrekers.

Geconfronteerd met de globalisering helpt geschiedenisonderwijs Nederlanders en Europeanen bij het te zoeken naar een identiteit. De mondialisering brengt global history het klaslokaal binnen. Echter, global history bevat ook implicaties voor de ‘universele’ verspreiding van mensenrechten en democratie waar progressieve onderwijsbaasjes niet blij mee zijn.

Naamloos.jpg

Over voedselzekerheid en EU beleid; Dick Veerman met Jeroen Candel.

Hoe maakt de EU beleid met betrekking tot ons voedsel?

Jeroen Candel is assistent hoogleraar aan de Wageningse Universiteit en gepromoveerd met het proefschrift “Puting Food on the Table”, over de EU en haar beleid ten aanzien van voedselzekerheid.

Na de 2e wereldoorlog was het beleid gericht op het maken van veel en goedkoop voedsel. Dat had boter- en tomatenbergen en wijn- en melkplassen tot gevolg. Sindsdien zijn we de landbouw gaan liberaliseren in de verwachting dat de boeren zelfstandig internationaal mee konden komen.

In de periode van de jaren 70 en 80 was het landbouwbeleid succesvol. Europa was zelfvoorzienend. We waren wellicht te succesvol. Er ontstonden daardoor nieuwe problemen, zoals: milieuproblematiek, handelsconflicten en de positie van boeren die het gedrang kwam. Het thema “voedselzekerheid” verdween daarmee gaandeweg van de agenda. Sinds 2008 is het thema opnieuw op de agenda gezet. Het onderzoek van Candel was gericht op de vraag wat er met voedselzekerheid nu precies mee bedoeld wordt en wat zijn de gevolgen daarvan in het EI beleid.

Naamloos.jpg

Grenzen in de journalistiek; Ton Lankreijer in gesprek met Jan Dijkgraaf.

Jan Dijkgraaf begon zijn journalistieke carrière in 1982 als verslaggever/redactiechef van het Rotterdams Nieuwsblad en de Haagsche Courant. Vanaf 1992 was hij in diverse functies werkzaam bij het weekblad Panorama. Daarna was hij onder meer hoofdredacteur van het gratis dagblad Metro (2002-2006) en het vakblad Management Team (2006-2008) en tv-recensent bij de gratis krant Sp!ts. Op 5 januari 2009 werd Dijkgraaf hoofdredacteur van opinieweekblad HP/De Tijd.

Op 1 augustus 2010 ging Dijkgraaf als hoofdredacteur en radiopresentator aan de slag gaat bij de nieuwe publieke omroep PowNed. Binnen twee maanden legde hij de functie van hoofdredacteur weer neer. Het radioprogramma Echte Jannen bleef hij tot september 2011 als freelancer presenteren.

Wat is leuker: leiding geven of keten? Aan de ene kant wel de ambitie hebben om een krant of blad te leiden, aan de andere kant het puberale mannetje uithangen op je 54e.
Ton Lankreijer, interviewer voor Café Weltschmerz, is zelfs 63 jaar oud, en ook hij herkent dit dilemma. Zijn gast was twee maanden hoofdredacteur van Powned, maar omdat ie bang was dat hij fysiek zou bezwijken, gooide hij de handdoek in de ring. Vervolgens werd ie ook nog afgeserveerd bij het radioprogramma echte Jannen, omdat Domique Weesie, van hetzelfde Powned, een hekel aan hem had.

We kunnen Jan Dijkgraaf iedere dag lezen in de Metro. Jan varieert van prikkelende, subtiele waarnemingen tot een behoefte om te fileren. Een columnist eigen. Ook dat herkent zijn interviewer, Ton Lankreijer.
Het thema van vandaag: waar ligt de grens tussen journalistieke ambacht en de riooljournalistiek? En…wat is nog leuk om te lezen en waar overheerst eigen frustratie en rancune?

Jan Dijkgraaf haat de grachtengordeljournalistiek en het mainstreamjournaille van NRC en Volkskrant. Jan opereert ver buiten de Randstad, in het luisterrijke Friesland. Een commerciële opdracht voor een schoenenwinkel gaat hij ook niet uit de weg, maar ook dat levert hem kritiek op. Jan is van niemand, Jan is van zichzelf. Eigenzinnig, tegendraads, maar o zo aimabel in het gesprek met Ton Lankreijer. Eveneens een mediarebel. Een persoonlijk gesprek tussen two brothers in arms.

Naamloos.jpg

Het leven volgens Hope XXL; Sid Lukkassen, Chris van de Ven en Yama Akbari.

Negen jaar geleden startten Chris van de Ven en Yama Akbari met Hope XXL. Zij begonnen in de Liemers met als einddoel een wereld waarin alle mensen wereldwijd hun leven met een ‘8’ beoordelen. Zij worden hierbij onder meer gesteund door Jan Terlouw, Freek de Jonge en vier ex-premiers. Volgens Yama staan zij “echt voor verbinding.”

Chris en Yama zijn pure optimisten en zien zichzelf als ware wereldburgers. Hoe zit het met de negatieve kanten van de tijdsgeest? Zoals de slinkende Westerse middenklasse, vergrijzing, politieke polarisering en de heroplevende spanningen tussen Oost en West? De macht van de techniek en farmaceutica? Volgens Hope XXL leven we in een tijd waarbij de kans om vermoord te worden kleiner is dan ooit. Ook zouden mensen dankzij nieuwe communicatiemiddelen meer empathie ervaren met elkaar.

Naamloos.jpg

Ad Verbrugge met Frank Miedema; De staat van het onderwijs 7.

Over de patronen van fraude in de wetenschap.

Frank Miedema is één van de initiatiefnemers van Science in Transition. De initiatiefnemers van Science in Transition menen dat het wetenschappelijke systeem moet veranderen. Miedema is hoogleraar Immunologie van AIDS en decaan aan de Universiteit van Amsterdam.

In dit gesprek met Ad Verbrugge spreekt Miedema vanuit zijn rol als initiatiefnemer van Science in Transition over het het onderzoek naar de elementen die lijden tot de fraude in de wetenschap. Zijn de bekende gevallen van wetenschappelijke fraude slechts incidenten of is er meer aan de hand? In 2013 organiseerde hij 3 workshops met collega wetenschappers, waarin zij de dynamiek van het wetenschappelijke systeem tegen het licht hielden. Het blijkt dat het beloningssysteem dat wetenschappelijke keuzes vooral gemaakt worden om de reputatie te vergroten.

Naamloos.jpg

Ad Verbrugge met Jan Dirk Imelman; De Staat van het Onderwijs 6.

Jan Dirk Imelman werkte na zijn dienstplicht vervuld te hebben zes jaar achtereenvolgens in een kindertehuis, als onderwijzer in het lager onderwijs en als leraar in het middelbaar onderwijs. Vanaf 1972 was hij verbonden aan de Rijksuniversiteit Groningen, waar hij in 1980 benoemd werd tot hoogleraar Algemene, wijsgerige en theoretische pedagogiek. In 1989 werd hij aan de Rijksuniversiteit Utrecht benoemd tot hoogleraar Grondslagen en geschiedenis van de pedagogiek, welke functie hij tien jaar vervulde en afsloot met een rede getiteld De afgebroken jaargang ’41-’42.

Volgens Imelman is pedagogie in het onderwijs, de inleiding van de bestaande cultuur naar kinderen en daarmee bepalend voor het laten slagen van de overdracht van kennis tussen leraar en leerling. Pedagogie is volgens Imelman niet een methode waarin kinderen hun eigen cultuur kunnen creëren. In dit gesprek met Ad Verbrugge wordt dieper ingegaan op de historische en de noodzakelijke rol van de pedagogie in het onderwijs en de gebreken in de plannen uit het rapport “ons onderwijs 2032” van de Commissie Schnabel.

Naamloos.jpg

“Vindt u zichzelf een goed leider?”; Dirre van der Wijk (11) met Harry Starren

Dirre van der Wijk (11) is het “geheime wapen” van Cafe Weltschmerz. Zonder dat de gasten het volledig beseffen laten zij zich in een string van vragen trekken, vol verassende wendingen.

(Dirre krijgt van Cafe Weltschmerz uitsluitend de redactionele kernvraag voorgelegd. De redactionele voorbereiding doet zij geheel op eigen kracht.)

Harry Starren was de CEO van De Baak. Het gerenommeerde managers-opleidingsinstituut, gericht op organisaties. Daar werd gedurende decennia o.a. Leiderschapstrainingen gegeven. Starren studeerde geschiedenis aan de Rijksuniversiteit Utrecht en politicologie/bestuurskunde aan de Universiteit van Amsterdam.

Starren was onder meer werkzaam als wetenschappelijk onderzoeker, universitair docent en directeur van een onderzoeks- en adviesbureau en was directeur van het PAO Bedrijfs- en Bestuurswetenschappen te Utrecht. Tot mei 2012 was Starren algemeen directeur van De Baak Management Centrum gelieerd aan VNO-NCW.

Op dit moment is hij als Federatievoorzitter verbonden aan de Nederlandse Creatieve Industrie en is Harry Starren directeur van Ithaca International, gevestigd in Amsterdam en Nice.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s