Café Weltschmerz Interviews – 01-08-16 t/m 31-08-16 (video)

Naamloos

Clinton en Trump hebben een hoog negatieve populariteit; Ton Lankreijer met Max Westerman.

“Beide kandidaten hebben een uitzonderlijk hoog, negatieve populariteit”

Max Westerman, sinds kort wonend in Rio de Janeiro, was gedurende 14 jaar America correspondent voor RTL. Met oud RTL collega Ton Lankreijer kijkt hij naar de oplaaiende verkiezingsstrijd tussen Hillary Clinton en Donald Trump, de verkiezingsgeschiedenis en het journalistieke handwerk.

Wat is de houding van de Nederlandse media bij deze verkiezingsstrijd en is er bij de media een voorkeur te vinden voor een kandidaat? Westerman ziet een redelijk pluriform en evenwichtig verslag over beide kandidaten. “Beide kandidaten hebben een uitzonderlijk hoog, negatieve populariteit”. Verder gat het gesprek over: de politieke samenwerking tussen de Clintons, de enorme verkiezingsfraude van George Bush in Florida (zwarte kiezers werden beroofd van hun stemrecht), het stemadvies van Obama tegen Trump (ongeschikt), de uitspraken van Van Wolferen over de beïnvloeding van de media door de Amerikaanse overheid en uitgebreid over het journalistieke handwerk in Amerika.

Naamloos

Over Donald Trump; Esther van Fenema en Hajo Smit.

Donald Trump en Bernie Sanders; De Amerikaanse lente 2016

Hajo Smit (31-12-1966) studeert in 1991 af als meteoroloog en klimaatdeskundige aan de Wageningen Universiteit. Hij kan direct aan de slag bij het KNMI, maar houdt het na 3 dagen al voor gezien. Eerst even die droom najagen om in Oostenrijk te wonen en maandenlang te kunnen skiën. Begin december 1991 stapt hij op de trein om de volgende ochtend in Zell am See op de bus naar Hinterglemm te stappen.

Hajo heeft in het kader van de Amerikaanse verkiezingen onderzoek gedaan naar Donald Trump en Bernie Sanders en daar een boek over geschreven. In dit gesprek komt vooral de persoon van Trump aan bod. Is Trump die malloot die de Amerikaanse pers van hem probeert te maken, zijn het de propaganda mechanismes die bij Amerikaanse verkiezingen nu eenmaal gebruikelijk zijn of is er meer aan de hand?

Naamloos

De bovenheidsklasse en de zieligheidsindustrie; Sid Likkassen en Wim van Rooy.

De bovenheidsklasse en de zieligheidsindustrie; Sid Likkassen en Wim van Rooy

Wim van Rooy startte zeventien jaar geleden een uitputtende studie naar de islam. Inmiddels ergert hij zich aan wat hij noemt de Westerse “pampercultuur”. Dit wil zeggen dat de Westerse schuldcultuur haaks staat op de schaamtecultuur van de islam. De islam ziet zichzelf als vervolmaking van de drie Abrahamistische monotheïstisch religies, verklaart Van Rooy, doch tegelijk liggen moslims achter in de vaart der volkeren. Dit leidt tot ernstige spanningen, die niet te begrijpen zijn door naar louter sociaal-economische oorzaken te kijken. Ondertussen moest Van Rooy zich door een grote maatschappelijke weerstand heenbijten om zijn werk te kunnen uitgeven.

In dit begeesterende gesprek gaat het over het libido sciendi – de wil tot weten – over het cultuurmarxisme en de hoogmoedige onwil van de huidige maatschappelijke bovenklasse om te leren van de val van eerdere beschavingen. Ook Aleksandr Dugin en de zieligheidsindustrie komen nog voorbij.

Naamloos

De overeenkomst is groter dan het verschil; Nico Haasbroek en Ton Lankreijer.

In de media is de overeenkomst groter dan het verschil.

Nico Haasbroek in de jaren negentig hoofdredacteur van de NOS, daarvoor documentairemaker bij de VPRO en sinds kort de “Middellandman”. De straatreporter van de wijk Middelland in Rotterdam.

Aanleiding voor het gesprek is het groeiende populisme en de propaganda machinaties van de publieke omroepen. De NOS maakte het onlangs erg bond met haar interview voor Nieuwsuur waarin Julian Assange door de interviewer suggestief en tendentieus als een crimineel verhoord werd. Een kritisch interview werd het door veel collega/vakgenoten genoemd. Ons inziens een gesprek uit de krochten van Club Nieuwspoort.

Het gesprek gaat verder over de wijze waarop de media met het “nieuws” omgaat; over het populisme in de media, de zaak Yuri van Gelder, het vullen van zendtijd bij calamiteiten, agenda journalistiek, het vissen uit dezelfde vijver, etc.

Als laatste verteld Haasbroek over zijn passie met de wijk Middelland in Rotterdam waar hij nieuwe journalistieke vormen uitprobeert.

Naamloos

Het spookbestuur van Den Helder; Rob Scholte en Chris Aalberts.

Hoe onbetrouwbaar een burgemeester en zijn wethouders kunnen zijn; Den Helder en het Rob Scholte Museum.

Chris Aalberts is Europa Correspondent en schrijft zich doorgaans blauw over de bewegingen in Brussel. Nu eens iets heel anders.

In deze aflevering van Café Weltschmerz een mooi voorbeeld van een onbetrouwbare gemeentelijke overheid. Chris Aalberts in gesprek met kunstenaar Rob Scholte over Den Helder, de gemeente waar Scholte in 2013 een eigen museum opende. Aalders is geboren en getogen in Den Helder, kent deze winderige parkeerplaats als geen ander en is voor dit onderwerp de gedroomde interviewer. Het verhaal in het kort:

Rob Scholte kreeg het oude postkantoor in bruikleen, maar de gemeente had andere plannen: er moest een nieuw gemeentehuis verrijzen op diezelfde plek, ondanks aanzienlijke maatschappelijke weerstand. De gemeente kwam haar afspraken met Scholte niet na, kwam met dwangsommen, maakte het onmogelijk voor Scholte een businessplan te maken en toen een wethouder publiekelijk toegaf dat de gemeente een fout had gemaakt, kostte hem dat zijn baan en zijn goede naam. Een gesprek over Den Helder, een gemeente waar behoefte is aan maatschappelijk initiatief, maar waar de gemeente datzelfde initiatief eigenhandig de nek omdraait. En: wat zegt dit verhaal ons over de staat van de Nederlandse democratie?

Naamloos

Manipulatie in de journalistiek; Ton Lankreijer en Dolf Rogmans.

Dolf Rogmans is hoofdredacteur van VilaMedia, het ‘huisorgaan’ van de journalistenvakbond NVJ.

Ton Lankreijer was zelf o.a. eindredacteur bij RTL nieuws en probeert in een introspectieve serie gesprekken zichzelf en zijn collega’s een spiegel voor te houden.

Aanleiding voor dit gesprek was het interview met Jos van Rey met Ton Lankreijer. Van Rey kreeg daarin de gelegenheid om zijn ervaringen met de journalistiek breed uit te meten. Wat is er met de journalistiek aan de hand? Waarom beschadigd de media willens en wetens publieke persoonlijkheden zonder hoor en wederhoor of een uitspraak van de rechter, dit alles zonder de consequenties voor het privéleven van mensen mee te wegen? Hoe onafhankelijk is de media en waarom inquisitie journalistiek. Het OM gebruikt de media om te “Lekken” vertelde van Rey. Hoe manipuleerbaar is de media? En waarom kunnen wij er zo slecht tegen als we zelf in beeld zijn?

Naamloos

Het nieuwe enthousiasme uit het Oostblok; Chris Aalberts en Arno Wellens.

Moet Europa gered worden door het “nieuwe enthousiasme” uit het Oostblok?

Dit is het eerste interview van Chris Aalberts voor Café Weltschmerz. Aalberts is Europa correspondent voor TPO en vanaf september bij Folow the Money en gestationeerd in Brussel. Arno Wellens (925.nl / Cafe Weltschmerz) heeft ferme opvattingen over de Brexit die hij Aalberts voorlegt.

De Europese gemeenschap is volgen Wellens een gebouw waarin scheuren naar voren komen. “Als dat gebeurd dan lopen mensen weg. De vraag is waar dat eindigt? Met hoeveel landen kan je in zo’n gemeenschap zitten en waar moeten ze aan voldoen? Is het slim om juist nu, na de ellende met Griekenland en het vertrek van de Britten zo in te zetten op de Balkanlanden? Moeten de eurosceptici binnen de gemeenschap overruled en moet Europa gered worden door het “nieuwe enthousiasme” uit het Oostblok?

Een kritisch gesprek vol veel historische feiten en strategische overpeinzingen.

Naamloos

‘Schuim der aarde’; Ton Lankrijer en Roxane van Iperen.

Met veel machtsvertoon zijn ze van start gegaan: De Olympische Spelen in Rio de Janeiro, Brazilië. Al dagen van tevoren werden we opgewarmd in de media. Prognoses, sporters liepen leeg over hun kansen, maar mondjesmaat kwam de prijs, die de individuele Braziliaan voor de Spelen moet betalen, aan de orde. Leuk, ineens een bushalte voor je deur, dank aan het IOC, maar in dezelfde sloppenwijk werd ruim daarvoor een heuse razzia gehouden onder de bewoners. Een ware zuivering om de wereld een vertekend beeld te geven van die harde werkelijkheid.Roxane van Iperen schreef een pakkende serie over Brazilië voor De Correspondent. https://decorrespondent.nl/roxanevani…

In die zin ligt het voor de hand dat haar stukken gebundeld zouden worden bij de aftrap van de Spelen. Toch is dat niet het geval. Van Iperen debuteert op 40-jarige leeftijd met een roman: Schuim der aarde. Plaats van handeling: Brazilië. Roxane van Iperen (1976) is jurist, strateeg en publicist. Ze combineert een zakelijke adviespraktijk met onderzoek en publicaties, met name gericht op politiek, (bedrijfs) ethiek en mensenrechten. Zo was ze ook adviseur voor de tv-rubriek Buitenhof en kwam ze min of meer spelenderwijs in de journalistiek terecht.

Mediajournalist Ton Lankreijer praat met haar. Over hoe de media in Brazilië in handen zijn van één familie, maar het ware gezicht van Brazilië door de komst van Twitter en de sociale media langzaam wordt bloot gelegd. Tegen wil en dank van de machthebbers.

Maar ook een gesprek over haar boek. Met een wees, prostitués en een commissaris van politie die tegen corruptie vecht, als hoofdpersonen. In het décor van een land, dat de komende weken de huiskamer binnen dendert.

Naamloos

De complexe rol van de supermarkten; Dick Veerman en Marc Jansen.

Marc Jansen is directeur van het Centraal Bureau Levensmiddelenhandel. Het CBL is de belangenbehartiger voor de levensmiddelenbranche. Hij studeerde in Wageningen, werkte ooit als boer en bij LTO Nederland. Het CBL richt zich als koepelorganisatie vooral op de gemeenschappelijke thema’s als: voedselveiligheid, duurzaamheid, gezondheid en arbeidsvoorwaarden.

De supermarkten zijn een dominant onderdeel van de productieketen. De consument is daarbij de belangrijkste schakel in de keten. De vraag is hoe “ondoordacht” de consument haar dagelijkse producten kiest. Wij denken er volgens Jansen niet over na wat er voor nodig is om dat in die omvang te produceren en het dagelijks vers in de supermarkten aangeleverd te krijgen. De hele keten moet er aan mee werken om het besef over de complexe productiefactoren weer bij de consument in beeld te krijgen.

De veelgehoorde klacht is echter dat de supermarkten partners binnen de keten, “uitknijpen”. Brussel heeft zelfs overwogen om op supermarkt niveau te gaan interveniëren in de prijs. Jansen stelt dat de supermarkten, samen met de boeren en de fabrikanten de keten geprofessionaliseerd hebben en de consument de verkrijgbaarheid van de producten tegen een redelijke prijs gewoon zijn gaan vinden. Toch zijn volgens Veerman de klachten over de supermarkten te breed en maatschappelijk om niet serieus genomen te worden. Jansen meent dat het vooral beeldvorming is omdat de supermarkt een plaats is waar iedereen komt en waar men vertrouwen in stelt.

De supermarkten hebben hun beleid veranderd van “aanbod gericht” naar “vraag gestuurd”. Supermarkten kregen sindsdien een rol om zaken te veranderen. “Maatschappelijke organisaties gebruiken ons nu als strategisch drukmiddel om uiteindelijk bij de primaire productie uit te komen. Wanneer wij op duurzaamheid worden aangesproken gaat het uiteindelijk altijd over de manier van werken door boeren en tuinders. Er wordt veel op ons geprojecteerd”. Dat de supermarkten de inkoopprijs bepalen is volgen Jansen niet waar. De internationale markten zijn belangrijke prijsbepalende factoren. De boeren, tuinders en verwerkende industrieën exporteren en de supermarkten importeren en iedereen is afhankelijk van grensoverschrijdende prijsmechanismen.

Om uit de negatieve prijsspiraal te komen is het van belang dat boeren en producenten innoveren. Bij unieke producten kunnen tenslotte ook andere prijzen gevraagd worden.

De agrarische sector is volgens Jansen nog steeds in de ban van de overheid die altijd te hulp moet schieten. Dat is volgens Jansen een reflex van het naoorlogse landbouwbeleid. Dat stimuleringsbeleid had wijnplassen, boter-, komkommer- en tomatenbergen tot gevolg. De overheid is zich langzaam aan het terugtrekken maar de boeren zijn daar in hun mindset afhankelijk van.

Naamloos

Antibiotica in de voedselketen; Dick Veerman en Johanna Fink Gremmels.

Antibiotica in de voedselketen.

Prof. dr. Johanna Fink-Gremmels is hoogleraar en hoofd van de afdeling Veterinaire farmacologie, farmacie en toxicologie van de faculteit der Diergeneeskunde in Utrecht.

Fink-Gremmels studeerde af als dierenarts aan de universiteit van Hannover en specialiseerde zich na haar promotie in de veterinaire farmacologie en toxicologie (Diplomate ECVPT). Zij stond van 1986-1991 aan het hoofd van het instituut voor microbiologie en voedseltoxicologie van het huidige instituut voor voedselkwaliteit en consumentenveiligheid in Kulmbach.

Het zijn de dierenartsen die de voedselveiligheid van dierlijke producten bewaken tot aan het winkelschap. Wat zijn nu de gevolgen van de antibiotica in de dierlijke producten voor de mens?
Volgens Fink-Gremmels is antibioticaresistentie een natuurlijk mechanisme. In de natuur heb je een wisselwerking tussen schimmels en bacteriën. Dat natuurlijke fenomeen moet je afzetten tegen de veranderingen van de laatste jaren. We hebben in Nederland bij de mens een restrictief antibioticabeleid gehandhaafd. Bij de dier werd echter antibiotica toegevoegd in de voeding om de “dierproductiezekerheid” te verbeteren. We hadden oorspronkelijk tot eind 60 ‘er jaren in Europa goede wetgeving over voerverbeteraars en productiezekerheidsmiddelen. Tot het moment dat een aantal internationale (Amerikaanse; red) farmaceutische bedrijven de Europese mededingingsautoriteit dwongen ook afwijkende middelen toe te laten op de Europese markt. Dat was het kantelpunt dat goede Europese wetgeving begon te verwateren en door de Amerikaanse leveranciers er in de diervoeding groeiverbeteraars werden toegepast op een wijze die niet voldeden aan de oorspronkelijke strenge Europese regels. Sindsdien is ook een toename van het gebruik van de toegevoegde middelen zichtbaar geworden.

Naamloos

De revolutie komt uit Frankrijk!; Esther van Fenema en Laurent Chambon.

“Het feit dat er in Frankrijk veel Aanslagen plaats vinden is niet voor niets. Er is een historische relatie van haat, liefde en fascinatie tussen Frankrijk en de Arabische wereld.”

Laurent Chambon is een Franse socioloog en politicoloog, wonend in Amsterdam sinds 1998. Specialist in de minderheden in de politiek, hij was lid van de stadsdeelraad Amsterdam Oud-Zuid tussen maart 2006 en mei 2010 voor de Partij van de Arbeid. Hij was toen de enige politicus van (niet-Nederlandse) Europese afkomst in Nederland.Hij is medestichter van Minorites.org, een Franstalige website over minderheden en hij is vrij zichtbaar als socioloog in de Franse media (hij praat dan over Nederland) maar ook in de Nederlandse media (dan over Frankrijk). In het gesprek met Esther van Fenema wordt in gegaan op de sociale onrust in Frankrijk in de context van de Europese crisis.

De rellen in Frankrijk kan je volgens Chambon als mini-proto revoluties zien. Het zijn niet alleen Marokkanen of Turken, maar het zijn mensen uit dezelfde sociale lagere klasse, zoals; blanke Fransen, zwarte Fransen, Arabische Fransen en Noord Afrikaanse Fransen. Zij groeperen zich op grond van gemeenschappelijke onvrede waarbij culturele verschillen worden overbrugt. Er waren altijd al spanningen in de banlieues gericht op de elite. Zij mobiliseren zich nu op grote schaal waardoor het makkelijk ontvlambaar wordt. Massa, onvrede, politisering en sociale cohesie zijn daarbij de ingrediënten. Als laatste belangrijke ingrediënt noemt Chabon, het gevoel van sociale afhankelijkheid bij de Fransman, waardoor de onmacht bij zelfontplooiing zwaar weegt. Vrouwen en etnische minderheden hebben in Frankrijk structureel geen toegang tot de bestuurlijke posities en worden niet gerepresenteerd in het parlement. “Het hele systeem is geblokkeerd”.

Zijn de onrusten in de banlieues en de recente aanslagen nu een opmaat naar een nieuwe Franse Revolutie? “Het Westen is in crisis en we hebben nieuwe architecten nodig”. Chambon verwacht dat de ontsteking voor een Westerse revolutie waarschijnlijk in Frankrijk zal plaats vinden.

Naamloos

Concurentie blokkeert de biologische landbouw; Dick Veerman en Bart Jan Krouwel.

“De boer blijft de klos door de concurrentie tussen de retailers en al die andere schakels in de keten.”

Bart Jan Krouwel is medeoprichter en destijds eerste directeur van de Triodos Bank. In 1996 werd hij op verzoek van Herman Wijffels Directeur Duurzaamheid & Maatschappelijke Innovatie van Rabobank Nederland. In 2002 is hij uitgeroepen tot Milieuprofessional van het Jaar. Voor Krouwel is er maar één vorm van landbouw: de biologische. Het gesprek met Dick Veerman gaat over de problemen in de strijd om de duurzaamheid.

Tijdens de varkenspestcrisis bedacht men een oplossing voor de gezondheidsrisico’s door de intensive veehouderij. Krouwel was als bankier betrokken bij de ontwikkeling van een convenant met 22 verschillende partijen om de boeren over te kunnen laten schakelen naar biologische veehouderij. Er kwam echter zo’n enorm over-aanbod van biologisch vlees op de markt wat de consument voor die hogere prijs niet afnam. De biologische productie van de veehouders werd onvoldoende door de marktvraag gedekt, waardoor veel veehouders uit frustratie weer terugvielen naar de oude productiemethode of zelfs helemaal zijn gestopt. Albert Hein was indertijd de enige die een afnamegarantie afsprak en daardoor met onverkochte voorraden bleef zitten. De keten van boer tot kassa moet beter geïntegreerd worden om vraaggericht te kunnen produceren.

Krouwel voorziet dat een aantal partijen daarbij dwars kunnen liggen. Bijvoorbeeld de Autoriteit Consument & Markt (ACM) die als mededingingsautoriteit prijsafspraken verbied, terwijl Krouwel juist daarin de oplossing ziet. Het is volgens Krouwel een probleem dat enerzijds de overheid verduurzaming in de agrarische sector omarmt, terwijl het aan de andere kant daarbij beperkende maatregelen oplegt.

De oplossing is volgens Krouwel: minder keuze aanbod in de schappen en goede onderlinge prijsafspraken. De boer blijft de klos door de concurrentie tussen de retailers en al die andere schakels in de keten.

Naamloos

In je eigen tijd geloven! Maarten Doorman & Willem Baars.

Voorbij het avant-gardisme en het idee van stromingen.

Maarten Doorman is filosoof, criticus, dichter en essayist. Hij was van 2004 tot 2014 bijzonder hoogleraar Journalistieke Kritiek van Kunst en Cultuur bij Mediastudies en van 2000 tot 2004 bijzonder hoogleraar Literaire kritiek aan de Letterenfaculteit van de VU. Verder doceert hij cultuurfilosofie aan de Faculty of Arts and Social Sciences en het University College van de Universiteit Maastricht.

“Hoe is het gesteld met het engagement in de hedendaagse kunst? Hoe kunnen kunstenaars, terwijl de verworvenheden van het avant-gardisme uit het zicht zijn en er van een richtingenstrijd geen sprake meer is; hoe kunnen kunstenaars nog relevant zijn?” De paradox van de avant-garde was ooit dat zij wilde opgaan in het dagelijkse leven terwijl zij zichzelf daarmee op afstand in een museale, ivoren toren plaatste.

In dit gesprek met kunsthistoricus en galeriehouder Willem Baars stelt Doorman dat de scepsis voor de hedendaagse kunst enorm is. Terwijl de veilingprijzen van kunst alle plafonds doorbreken vindt Doorman dat het bestedingsniveau in Nederland zeer beperkt is.

“Hoe is het mogelijk dat een overheid 80 miljoen over heeft voor een half-dubbelportret van Rembrandt terwijl er 200 miljoen bezuinigd werd op de andere kunsten?” Doorman ziet een disbalans tussen het waarderen van de oude kunsten en een gebrekkige waardering in de hedendaagse. “Je moet in je eigen tijd willen geloven!” Ook de hoger opgeleiden in Nederland zijn volgens Doorman slechts mondjes maat geïnteresseerd in de kunsten. “De verwarring voor het publiek zijn de veelheid aan technieken en gebruikte media die kunstenaars cross-over in hun werk toepassen. Die vanzelfsprekendheden als het: schilderen, tekenen, beeldhouwen of fotograferen is er niet meer, wat leidt tot een identiteitscrisis in de kunst. De beoordeling over de relevantie is daarmee ook weggevallen.”

Bron : CafeWeltschmerz

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s